ഇന്ത്യ അഞ്ചാം ലോകമഹാശക്തിയോ? 142-ാം സ്ഥാനക്കാരനോ?

ഡോ. ടി എം തോമസ് ഐസക്

'2029ല്‍ ഇന്ത്യ മൂന്നാം സാമ്പത്തികശക്തി' എന്നതാണ് പ്രമുഖ മലയാള പത്രത്തിന്‍റെ തലക്കെട്ട്. 2014ല്‍ മോദി അധികാരത്തില്‍ വന്നപ്പോള്‍ പത്താംസ്ഥാനം. 2015ല്‍ ഏഴാംസ്ഥാനത്തേക്കു കയറി. 2019ല്‍ ആറാംസ്ഥാനം. 2022ല്‍ ബ്രിട്ടനെ മറികടന്ന് അഞ്ചാംസ്ഥാനം. ഇനിയിപ്പോള്‍ നമ്മുടെ മുന്നില്‍ ചൈന, അമേരിക്ക, ജപ്പാന്‍, ജര്‍മ്മനി എന്നിവയാണുള്ളത്. 2027ല്‍ നാലാംസ്ഥാനക്കാരായ ജര്‍മ്മനിയേയും 2029ല്‍ മൂന്നാംസ്ഥാനത്തുള്ള ജപ്പാനെയും മറികടന്ന് ഇന്ത്യ മൂന്നാംസ്ഥാനത്ത് എത്തും. കയറുന്ന പടവുകളുടെ ചിത്രവും ഉണ്ട്. കാണുന്നവര്‍ കൊടിയേറ്റത്തില്‍ ഗോപി അതിശയിച്ചുനില്‍ക്കുന്നതുപോലെ 'ഹോ എന്തൊരു സ്പീഡ്' എന്നു പറഞ്ഞുപോകും!

മാധ്യമങ്ങളിലെല്ലാം ഇതു ചര്‍ച്ചാവിഷയമായിട്ട് ഒരാഴ്ചയിലേറെയായി. അടുത്ത തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്‍റെ പ്രചരണ തന്ത്രത്തിന്‍റെ സ്വഭാവം ഇങ്ങനെയുള്ള നേട്ടങ്ങളുടെ പട്ടികയായിരിക്കും. ശരിയാണ് രാജ്യത്തിന്‍റെ മൊത്തം ആഭ്യന്തര ഉല്‍പ്പാദനം അഥവ ജിഡിപി എടുത്താല്‍ നമ്മുടെ സ്ഥാനം അഞ്ചാമത്തേതാണ്. പക്ഷേ, ഒരു കാര്യം ഓര്‍ക്കണം. 140 കോടി ജനങ്ങള്‍ അധിവസിക്കുന്ന രാജ്യമാണ് ഇന്ത്യ. താമസിയാതെ ചൈനയേയും മറികടന്ന് ജനസംഖ്യയുടെ കാര്യത്തില്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനത്താകും. അതുകൊണ്ട് എത്ര സമ്പന്നമാണെങ്കിലും ചെറിയ രാജ്യങ്ങള്‍ക്ക് ജിഡിപിയുടെ വലുപ്പത്തില്‍ നമ്മളെ മറികടക്കാനാവില്ല. ആളോഹരി വരുമാനമെടുത്താല്‍ ഇന്ത്യയുടെ റാങ്ക് എത്രയാണെന്ന് അറിയാമോ? ഐഎംഎഫിന്‍റെ പട്ടികയില്‍ 142-ാം സ്ഥാനമാണ്. മാര്‍ക്കറ്റ് വിലയില്‍ ആഗോള ഉല്‍പ്പാദനത്തിന്‍റെ 5 ശതമാനവുമാണ് ഇന്ത്യയുടെ വിഹിതം.

എന്തുകൊണ്ട് താഴ്ന്ന 
പ്രതിശീര്‍ഷ വരുമാനം?

എന്താണ് ഈ പിന്നോക്കാവസ്ഥയ്ക്കു കാരണം? ആദ്യത്തെ കാരണം ജനസംഖ്യയില്‍ ജോലി ചെയ്യാവുന്ന പ്രായത്തിലുള്ളവരുടെ ശതമാനം ഗണ്യമായി ഉയര്‍ന്നെങ്കിലും അവരില്‍ തൊഴിലെടുക്കുന്നവരുടെ ശതമാനത്തില്‍ വര്‍ദ്ധന ഉണ്ടാകുന്നില്ല. 1990 മുതല്‍ ഇന്ത്യയില്‍ തൊഴിലവസര സാധ്യത ഇടിഞ്ഞു തുടങ്ങി. കഴിഞ്ഞ ദശാബ്ദം തൊഴില്‍രഹിത വളര്‍ച്ചയുടെ കാലമായിരുന്നു. അതായത് തൊഴിലവസര വര്‍ദ്ധന ഏതാണ്ട് പൂജ്യം. രൂക്ഷമായ തൊഴിലില്ലായ്മകൊണ്ട് മനസുമടുത്ത് ഒട്ടേറെപ്പേര്‍ തൊഴില്‍സേനയില്‍നിന്നുതന്നെ പുറത്തുപോയി. ഇന്ത്യയിലെ തൊഴില്‍ പങ്കാളിത്ത നിരക്ക് ലോകത്തെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന നിലയിലാണ് - വെറും 34 ശതമാനം.

ഇങ്ങനെ പണിയെടുക്കുന്നവരില്‍ 10 ശതമാനം മാത്രമേ സംഘടിത മേഖലയില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നുള്ളൂ. ബാക്കിയുള്ളവര്‍ വളരെ താഴ്ന്ന ഉല്‍പ്പാദനക്ഷമതയുള്ള ചെറുകിട മേഖലയിലാണു പണിയെടുക്കുന്നത്. ഇവ രണ്ടുംമൂലമാണ് ജനസംഖ്യയുടെ വലുപ്പംകൊണ്ട് മൊത്തം ഉല്‍പ്പാദനത്തില്‍ അഞ്ചാം സ്ഥാനത്ത് നില്‍ക്കുന്നവര്‍ പ്രതിശീര്‍ഷ വരുമാനമെടുത്താല്‍ 142-ാം സ്ഥാനത്ത് നില്‍ക്കുന്നത്. ഇതുതന്നെ പണക്കാര്‍ക്കും സാധാരണക്കാര്‍ക്കും ഇടയില്‍ വിതരണം ചെയ്യുന്നത് ഏറ്റവും അസന്തുലിതമായാണ്.

അതായത് 1991ല്‍ ഏറ്റവും സമ്പന്നരായ ഒരു ശതമാനം പേരുടെ സ്വത്ത് ദേശീയ സ്വത്തിന്‍റെ 16.1 ശതമാനം ആയിരുന്നെങ്കില്‍ 2020ല്‍ അത് 42.5 ശതമാനമായി ഉയര്‍ന്നു. അതേസമയം ഏറ്റവും പാവപ്പെട്ട 50 ശതമാനം ആളുകളുടെ സ്വത്തുവിഹിതം 8.8 ശതമാനത്തില്‍ നിന്ന് 2.8 ശതമാനമായി താഴ്ന്നു. 1991ല്‍ ഏറ്റവും സമ്പന്നരായ ഒരു ശതമാനം ആളുകളുടെ വരുമാന വിഹിതം 10.4 ശതമാനം ആയിരുന്നെങ്കില്‍ 2020ല്‍ അത് 21.7 ശതമാനമായി വര്‍ദ്ധിച്ചു. അതേസമയം ഏറ്റവും താഴത്തുള്ള 50 ശതമാനം പേരുടെ വിഹിതം 22 ശതമാനം ആയിരുന്നത് 14.7 ശതമാനമായി താഴ്ന്നു. ഈ 50 ശതമാനക്കാരെ പറഞ്ഞു പറ്റിക്കാനാണ് ഇത്തരത്തിലുള്ള വാചകമടികള്‍.

ഇന്ത്യയുടെ വളര്‍ച്ചാ വേഗത മറ്റു രാജ്യങ്ങളേക്കാള്‍ ഉയര്‍ന്നതല്ലേ? 
ഇന്ത്യ സാമ്പത്തികമായി പിന്നിലാണ്. പക്ഷേ, മറ്റു രാജ്യങ്ങളേക്കാള്‍ വേഗതയില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ച ഇപ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്നില്ലേയെന്ന ചോദ്യം ന്യായമാണ്. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ മൊത്തം ജിഡിപിയുടെ വലുപ്പത്തില്‍ നമ്മള്‍ മറ്റു രാജ്യങ്ങളെ മറികടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. 

ഇന്ത്യ പോലെ ചൈന, ബ്രസീല്‍, റഷ്യ, ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക, തെക്കുകിഴക്കന്‍ ഏഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവയെ എമര്‍ജിംഗ് എക്കണോമീസ് എന്നാണു വിശേഷിപ്പിക്കുക. ഈ വേഗതയില്‍ വളര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നാല്‍ ഈ രാജ്യങ്ങള്‍ സാമ്പത്തിക മേധാവിത്വശക്തികളായി ഭാവിയില്‍ വളരും.

മോദി ഭരണം തിരിച്ചടി
എന്നാല്‍ ഈ ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കുന്നതിന് മോദിയുടെ നയങ്ങള്‍ പര്യാപ്തമല്ലായെന്നത് കണക്കുകള്‍ പരിശോധിച്ചാല്‍ കാണാം. കൊളോണിയല്‍ കാലത്ത് ഇന്ത്യ ശരാശരി പ്രതിവര്‍ഷം ഏതാണ്ട് ഒരു ശതമാനം വീതമാണ് സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ച നേടിയത്. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കാലത്ത് ആഭ്യന്തരകമ്പോളത്തെ ആസ്പദമാക്കിയുള്ള മിശ്ര സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ നയം സ്വീകരിച്ചതിന്‍റെ ഫലമായി നമ്മുടെ സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ച 3.5 ശതമാനമായി ഉയര്‍ന്നു. പിന്നെയും ഗതിവേഗം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനാണ് 1980കളില്‍ കയറ്റുമതിയോന്മുഖ വികസന തന്ത്രം ആവിഷ്കരിച്ചത്. ആ ദശകത്തില്‍ സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ച 5 ശതമാനമായി ഉയര്‍ന്നു. 1991 മുതല്‍ പഴയ നയങ്ങള്‍ പാടേ ഉപേക്ഷിച്ച് കമ്പോള വികസന മാതൃക സ്വീകരിച്ചു. ഇതിന്‍റെ ഫലമായി ശരാശരി വളര്‍ച്ച 7.5 ശതമാനമായി ഉയര്‍ന്നു.

എന്നാല്‍ മോദിയുടെ 8 വര്‍ഷക്കാല ഭരണം സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചയെ പ്രതികൂലമായി ബാധിച്ചു. 2016-17ല്‍ സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ച 8.3 ശതമാനം ആയിരുന്നത് പിന്നീടുള്ള വര്‍ഷങ്ങളില്‍ 7.0%, 6.1%, 4% എന്നിങ്ങനെ അനുക്രമമായി കുറഞ്ഞു. വികലമായ സാമ്പത്തിക നയങ്ങളാണ് ഇതിനു മുഖ്യകാരണം. ഏറ്റവും വലിയ വിഡ്ഢിത്തം നോട്ട് നിരോധനം തന്നെ. ജി.എസ്.ടി നടപ്പാക്കിയ രീതിയും തിരിച്ചടിയായി. അങ്ങനെ കോവിഡിനു മുന്നേ ശരാശരി സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ച 4 ശതമാനമായി താഴ്ന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മോദിയുടെ ആദ്യ ആറ് വര്‍ഷത്തെ ശരാശരി സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ച 6.8 ശതമാനമാണ്. 1991നുശേഷം ഉണ്ടായ 7.5 ശതമാന വളര്‍ച്ചയേക്കാള്‍ താഴ്ന്നത്.

കോവിഡ് പകര്‍ച്ചവ്യാധിക്ക് ഉത്തരവാദി മോദി അല്ലായെന്നതു ശരി. പക്ഷേ, ഇതിന്‍റെ ഫലമായി ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സാമ്പത്തികത്തകര്‍ച്ച നേരിട്ട രാജ്യമായി ഇന്ത്യയെ മാറ്റിയതില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സംഭാവന കുറച്ചു കാണാനാവില്ല. കോവിഡിനുശേഷം സ്വാഭാവികമായി 8 ശതമാനത്തില്‍ നിന്നും വളര്‍ച്ച 8.7% ആയി 2021-22ല്‍ ഉയര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, മൊത്തം ജിഡിപി കോവിഡിനുമുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്ന നിലയേക്കാള്‍ അല്‍പ്പം ഭേദപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ വീണ്ടെടുപ്പാവട്ടെ ഇപ്പോള്‍ വീണ്ടും പ്രശ്നങ്ങളെ നേരിടുകയാണ്.

 ജനക്ഷേമത്തില്‍ ഇന്ത്യ പിന്നോട്ട്
പുതിയ കാലഘട്ടത്തില്‍ സാമ്പത്തികവളര്‍ച്ചയുടെ മുഖ്യദൗര്‍ബല്യം അതിന്‍റെ നേട്ടങ്ങളുടെ നീതിപൂര്‍വമായ വിഹിതം ജനങ്ങള്‍ക്കു ലഭിക്കുന്നില്ലായെന്നുള്ളതാണ്. തൊഴിലവസരങ്ങള്‍ കുറയുന്നു. തൊഴിലില്ലായ്മ ഉയര്‍ന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, മറ്റു സാമൂഹ്യക്ഷേമ സൗകര്യങ്ങളെല്ലാം ഒച്ചിഴയുന്ന വേഗത്തിലാണ് മെച്ചപ്പെടുന്നത്. ഇതുമൂലം ഇന്ത്യയേക്കാള്‍ വളരെ താഴ്ന്ന വരുമാന വളര്‍ച്ചയുള്ള രാജ്യങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ദാരിദ്ര്യം, പട്ടിണി, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, ലിംഗപരമായ വ്യത്യാസം, മാനവവിഭവശേഷി തുടങ്ങി എല്ലാ ആഗോള സൂചികകളിലും ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാനം മറ്റു രാജ്യങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് താഴേക്ക് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. നമ്മുടെ അയല്‍രാജ്യങ്ങളേക്കാള്‍ മോശമാണ് വികസന സൂചികകളില്‍ ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാനം. മോദി ഭരണത്തിനുകീഴില്‍ ഒരൊറ്റ ആഗോള വികസന സൂചികയില്‍പ്പോലും ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാനം മെച്ചപ്പെട്ടിട്ടില്ല. മോദി അധികാരത്തില്‍ വന്ന 2014നും അതിനുശേഷം കണക്ക് ലഭ്യമായ ഏറ്റവും അവസാന വര്‍ഷത്തെയും ചില പ്രധാന വികസന സൂചികകളില്‍ ഇന്ത്യയുടെ റാങ്കിലുണ്ടായ ഇടിവ് നോക്കൂ.

ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ മാനവവികസന സൂചിക - 130 (2014), 132 (2022), 
ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ സന്തോഷം (happiness) സൂചിക - 117 (2015), 139 (2021)
ലഗാറ്റം അഭിവൃദ്ധി സൂചിക - 99 (2015), 101 (2020)
ജോര്‍ജ് ടൗണ്‍ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്‍റെ സ്ത്രീ സുരക്ഷ സൂചിക - 131 (2017), 133 (2020)
ലോക ഇക്കണോമിക് ഫോറത്തിന്‍റെ ആഗോള ജന്‍ഡര്‍ 
അകല സൂചിക - 114 (2014), 140 (2021)
അന്തര്‍ദേശീയ ഫുഡ് പോളിസി ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്‍റെ ആഗോള പട്ടിണി സൂചിക - 76 രാജ്യങ്ങളില്‍ 55 (2014), 107 രാജ്യങ്ങളില്‍ 94 (2021)
ډസേവ് ചില്‍ഡ്രന്‍റെ ശൈശവ സൂചിക - 116 (2017), 118 (2021)
വേള്‍ഡ് ഇക്കണോമിക് ഫോറത്തിന്‍റെ മാനവമൂലധന സൂചിക - 78 (2013), 103 (2017)
തോംസണ്‍ റോയിട്ടേഴ്സ് ഫൗണ്ടേഷന്‍റെ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് 
ഏറ്റവും അപകടകരമായ രാജ്യം - 4 (2011), 1 (2018)
ډബ്ലുംബര്‍ഗ് ആരോഗ്യ സൂചിക - 103 (2015), 120 (2019)
ലോകബാങ്കിന്‍റെ മാനവമൂലധന സൂചിക - 115 (2018), 116 (2020)
സുസ്ഥിരവികസന സൂചിക - 110 (2016), 120 (2021)


സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചയുടെ ഫലമായി ലോകത്തെ മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലെല്ലാം ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തില്‍ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മെച്ചം ഇന്ത്യയിലെ സാധാരണക്കാര്‍ക്കു ലഭിക്കുന്നില്ല. മോദി ഭരണത്തിനു കീഴില്‍ വളര്‍ച്ച ഇടിയുക മാത്രമല്ല ക്ഷേമനേട്ടങ്ങളും പിന്നോട്ടടിച്ചു. ഈ യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ അഞ്ചാം ലോകമഹാശക്തിയായി ഇന്ത്യ വളര്‍ന്നുവെന്ന് പെരുമ്പറ കൊട്ടി മറച്ചുവയ്ക്കാനാവില്ല.•